Wskazania kliniczne do stosowania terapii insulinowej. Należy podkreślić z całym naciskiem, że leczenie stanami hipoglikemii nie straciło od czasów Sakla nic ze swej wartości terapeutycznej i pozostaje jedną z najpotężniejszych metod leczenia w psychiatrii. Trudno z biologicznego punktu widzenia wyobrazić sobie jakąkolwiek poprawę w przebiegu nerwicy czy psychozy bez uzyskania normalizacji funkcji neuronu. Wskazania do stosowania terapii insulinewej to przede wszystkim wczesne postacie schizofrenii o różnej symptomatologii, przewlekłe nerwice z ewidentnymi objawami dysregulacji diencefalicznej, psychozy okresu inwolucji z dominującym komponentem depresyjnym, wreszcie psychozy reaktywne podprzewlekłe i przewlekłe i wstępne okresy leczenia uzależnień toksykomanicznych. Pełnej kuracji insulinowej może być poddany jedynie człowiek w pełni sprawności i wydolności ogólnosomatycznej. Leczenie insulinowe jest niemożliwe do przeprowadzenia u osób z objawami jakiegokolwiek pro cesu zapalnego lub nowotworowego lub w stanach somatycznych, grożących zaostrzeniem procesu zapalnego pod wpływem insuliny. Bardziej sprecyzowane przeciwwskazania do terapii insulinowej obejmują oprócz chorób zakaźnych i stanów gorączkowych również choroby nerek, wątroby, tarczycy, choroby układu krążenia (choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie, wady serca), choroba wrzodowa, ciąża, wreszcie szeroko rozumiane zaburzenia endokrynologiczne. Czas pełnej kuracji wynosi średnio ok. 6 tygodni - czas ten zależny jest od łatwości uzyskiwania głębszych stanów hipoglikemii. Średnio przyjmujemy, że w okresie tzw. dni insulinowych winno być ok. 25 dni głębszej hipoglikemii (całość dni insulinowych sięga średnio 50 dni). Przypomnimy obecnie kliniczny przebieg stanów niedocukrzenia. Dzielimy go na pewne okresy, zależne od czasu od wstrzyknięcia insuliny, jej dawki, wreszcie do reakcji osobniczej pacjenta na insulinę. Leczenie w ciągu dnia ropoczynamy podając pacjentowi w iniekcji domięśniowej lub podskórnej określoną liczbę jednostek insuliny. Pacjent musi być na czczo. Od momentu wstrzyknięcia preparatu obserwujemy bacznie reakcje chorego, które pojawiają się w określonym porządku. Pierwsze objawy fazy przedśpiączkowej pojawiają się w 1,5 godziny po iniekcji leku. Obserwujemy: przyspieszenie akcji serca, lęk, niepokój, drżenie rąk, nie skoordynowane ruchy, będące wyrazem przewagi układu współczulnego. W czasie narastania tej fazy spostrzec rnoż-na naprzemienne napięcie układów przywspółczulnego i współczulnego, przewaga tego ostatniego kończy fazę. Przewaga układu przywspółczulnego manifestuje się wodnistym potem, zwężeniem źrenic i skłonnością do zapadania w drzemkę. Ta wstępna faza trwa również ok. 1,5 godziny, tak, że w trzy godziny po iniekcji obserwujemy już stan przymglenia świadomości i chory przechodzi w fazę śpiączkową - jej okres pierwszy, który nie powinien trwać dłużej niż 40 minut, a następnie okres drugi, który nie może trwać dłużej niż 20 minut. Klinicznie obserwujemy w tym czasie zaburzenia świadomości typu przymroczenia, reakcja na ból jest zachowana, pojawiają się dodatkowo jaktacje, miotanie się, drgawki. Wyraźny jest również zespół objawów wzmożonej reaktywności na bodźce czuciowe, spowodowane pobudzeniem wzgórza.

praca zawodowa uroda oczyszczanie organizmu pająki jak wygląda pająk