Polegają na wpływaniu na środowisko chorego w ten sposób, by go ustrzec przed dotychczasowymi konfliktami i urazami psychicznymi, które spowodowały aktualnie leczone zaburzenia psychiczne. Elementarne oddziaływanie psychoterapeutyczne może przeprowadzić każdy lekarz, a powinna również pielęgniarka. Polega ono na unikaniu błędów jatrogennych i wytworzeniu dobrej, spokojnej, z poczuciem bezpieczeństwa atmosfery wokół chorego. Wzbudza się w chorym otuchę, okazuje zrozumienie dla jego trosk, a zarazem wpływa się mobilizująco na stan psychiczny pacjenta. Psychoterapia podtrzymująca wyraża się między innymi tym, że lekarz bierze na siebie rolę doradcy w wielu sprawach życiowych pacjenta. Nie zmierza on tu do zmian osobowości, ale dąży do ułatwienia pacjentowi zajęcia stanowiska wobec różnych trudnych sytuacji, dokonywania właściwego wyboru działania lub zbliżenia poziomu aspiracji do faktycznych możliwości. Psychoterapia aktywna obejmuje metody psychoterapii objawowej i głębokiej. Zadaniem psychoterapii głębokiej jest oddziaływanie na osobowość pacjenta w dążeniu do złagodzenia zaburzeń zachowania. Postępowanie to idzie w kierunku przyczynowym, zmierza do zmiany osobowości, innego jej ukształtowania, wytworzenia nowych postaw lub ich przekształcenia, zaaprobowania pewnych celów. Psychoterapia objawowa ma za zadanie korekcję zachowania poprzez łagodzenie lub usuwanie niekorzystnych objawów bez wpływania na strukturę osobowości. Ten typ psychoterapii posługuje się me-lodami: relaksacyjną, odreagowania czynnego oraz terapii behawioralnej. Znajomość tych metod i technik wchodzi już w zakres przygotowania wysoko specjalistycznego i posługiwać się nimi mogą tylko odpowiednio przygotowani psychoterapeuci (lekarze, psycholodzy).