Obecnie coraz częściej i powszechniej stosuje się psychoterapię grupową. Psychoterapeuta tworzy grupy pacjentów dobieranych według kryteriów, np. pici, wieku, rozpoznania, wykształcenia i innych. Seanse psychoterapii są organizowane zwykle 2 razy w tygodniu, a cała kuracja trwa kilka miesięcy. Na seansie omawia się problem konfliktu i zaburzeń stanu psychicznego jednego z pacjentów i wszyscy po kolei wysuwają propozycje właściwego wyjścia np. z sytuacji nerwicorodnej. Każdy może korzystać z własnych doświadczeń życiowych 'dając rady i kwestionując rady innych. Uczestniczenie w psychoterapii grupowej koduje w świadomości chorego przekonanie, że jego kłopoty nie są czymś unikalnym, że nie jest on osamotniony w swoich przeżyciach i że uczestniczenie w cudzych sprawach i życzliwe rozważanie własnych spraw przez innych przynosi ulgę. Dzięki temu pacjent zyskuje lepsze umiejętności przystosowania się do życia. Równie cennym zjawiskiem w przebiegu psychoterapii grupowej jest wytwarzanie więzi emocjonalnej pomiędzy członkami grupy, która wielokrotnie daje im poczucie wspólnego działania i wzajemnej pozytywnej zależności. Jednym z przejawów dążeń resocjalizacyjnych, psychoterapeutycznych i rehabilitacyjnych jeszcze w czasie aktywnej terapii w oddziałach psychiatrycznych jest organizowanie społeczności terapeutycznej. Społeczność taka składa się ze wszystkich chorych i personelu leczącego. Jest ona systemem leczenia chorych poprzez włączanie ich do aktywnych form wzajemnego odnoszenia się do siebie i osób prowadzących leczenie. Przedstawicielem takiej społeczności, organizującym codzienne życie na oddziale, jest samorząd pacjentów. Samorząd powinien prowadzić i organizować posiedzenia społeczności terapeutycznej (przynajmniej jeden raz w tygodniu) oraz spotykać się również, przynajmniej raz w tygodniu, z personelem leczącym oddziału w celu omawiania i dyskutowania wszelkich spraw i problemów, związanych z pobytem chorych na oddziale. Samorząd chorych, działający w ramach społeczności terapeutycznej, organizuje wraz z poszczególnymi osobami z personelu leczącego różne formy terapii wspomagających, np. ergoterapii (terapii zajęciowej), ludoterapii (leczenie poprzez rozrywkę i zabawę), kinezyterapii (terapii ruchem, gimnastyką), muzykoterapii (wspólne przesłuchiwanie muzyki z komentarzami wyjaśniającymi wartość i treść utworów muzycznych), biblioterapii (indywidualne i zbiorowe czytelnictwo) i innych form oddziaływań leczniczych i wczesno rehabilitacyjnych. Społeczność terapeutyczna organizuje wspólne pogadanki, odczyty, wycieczki i inne formy aktywnego i kulturalnego spędzania czasu w celu osiągnięcia jak najlepszych form przystosowania społecznego chorych.