Należą tu inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), mające wpływ na metabolizm monoaminowy w mózgu. W odróżnieniu od tymoleptyków oddziaływają one na nastrój i napęd psychoruchowy również u osobników zdrowych. Większość preparatów tej grupy okazała się toksyczna i poza nialamidem rzadko znajduje zastosowanie w terapii, tym bardziej że ich podawanie wymaga specjalnej diety, nie można ich również kojarzyć z żadnymi lekami poza witaminą B. Tymoeretyki wywołują w czasie ich podawania wiele objawów ubocznych pod postacią przyspieszenia akcji serca, wysychania błon śluzowych, zaburzeń w motoryce przewodu pokarmowego i zaburzeń potencji. Przy wysokich dawkach obserwuje się zaburzenia w gospodarce wodnej. Przy podawaniu inhibitorów MAO wymagane są specjalne przepisy dietetyczne. Chorym w czasie kuracji nie wolno jeść sera, roślin strączkowych (fasola), czekolady, śledzi i innych - spożywanie bowiem pokarmów z dużą ilością tyraminy, tryptofanu i innych amin doprowadzić może do objawów zatrucia, a czasem nawet do nagłego zejścia śmiertelnego. Przy przejściu z leczenia tymoanaleptykami na inne leki konieczna jest przerwa w leczeniu od 10 do 14 dni. Przypadki więc do leczenia inhibitorami MAO muszą być dobierane bardzo starannie, a leczenie prowadzone z zachowaniem wszystkich niezbędnych środków ostrożności. Przedstawione i wymienione leki psychotropowe ukazane były w podziale zaproponowanym przez Delaya. Następną propozycją w tej dziedzinie był podział leków psychotropowych według Angsta i Pbldingera. Jest to tak zwany podział szwajcarski. Obejmuje on leki psychotropowe w szerszym znaczeniu. Są to leki nasenne i- uspokajające, przeciwpadaczkowe, przeciwbólowe, i pobudzające. Druga grupa obejmuje leki psychotropowe właściwe, czyli neuro-leptyczne, ataraktyczne, antydepresyjne. Te ostatnie dzielą autorzy na tymoeretyczne (podwyższające napęd) i tymoleptyczne (podwyższające nastrój). Ostatnia grupa zawiera leki psychomimetyczne, a więc leki wywołujące objawy psychopatologiczne, które w lecznictwie nie mają praktycznego zastosowania. Leki psychodysleptyczne, zwane inaczej halucynogenami zostały obecnie z lecznictwa wycofane. Stosowane były dawniej jako pomoc w psychoterapii, między innymi do farmakologicznego wspierania psychoanalizy.