Leczenie insulina
Insulina jest hormonem wydzielanym przez trzustkę. Wprowadzona do ustroju powoduje spadek poziomu cukru w surowicy krwi (norma 4,5- 6,7 mmol/1), podana zaś w odpowiednio wysokich dawkach doprowadza do stopniowego wyłączania czynności najwyższych ośrodków mózgowych i ujawnienia reakcji podkorowych. Mechanizm leczniczy działania insuliny polega na wywoływaniu naprzemiennych stanów napięć układu współczulnego i przywspółczulnego. Moment leczniczy przypisuje się również faktowi gwałtownego obniżenia, a następnie wzrostu metabolizmu komórki nerwowej, co ma prowadzić do normalizacji czynności neuronów. Trzeba przyznać, że kuracja insulinowa od czasu jej wprowadzenia (Manfred, Sakel), to jest od 1930 r. do chwili obecnej jest jedną z najpotężniejszych metod leczenia w psychiatrii. Jej prowadzenie wymaga wyjątkowego wyszkolenia personelu pielęgniarskiego i lekarskiego, tylko jego brak może usprawiedliwić rezygnację z tej metody terapeutycznej w niektórych zaburzeniach i chorobach psychicznych. Badania wielu autorów poparte obserwacjami klinicznymi (Harris, Himwich, Kuppers i in.) pozwalają na wysnuwanie ogólniejszych teorii dotyczących mechanizmów działania leczniczego stanów niedocukrzenia. Pierwsze koncepcje Sakla miały charakter bardzo ogólny i mówiły o uspokajającym działaniu insuliny na komórki nerwowe mózgu nadmiernie pobudzone procesem chorobowym. Później Sakel wysunął koncepcję, że insulina powoduje u schizofreników regulację filogenetycznie najmłodszych połączeń międzykomórkowych, które zostały uszkodzone przez proces schizofreniczny. Uważa się dzisiaj, że obniżenie metabolizmu komórek mózgu, które występuje podczas śpiączki (stanu niedocukrzenia), przechodzi następnie w podwyższenie, dzięki czemu dochodzi do normalizacji czynności neuronów mózgowych. Inne spojrzenia teoretyczne na mechanizm działania celowo wywoływanego stanu niedocukrzenia sugerują pogląd, że mechanizmy lecznicze terapii insulinowej wiązać należy z silnym oddziaływaniem jej na ośrodki autonomiczne w strukturach podkorowych, przede wszystkim w międzymózgowiu. Jeszcze inni badacze tej metody leczenia sądzą, że istota działania terapii insulinowej polega na obniżeniu czynności kory, na co jednoznacznie wskazują badania elektroencefalograficzne.