W badaniu psychiatrycznym należy zawsze dokonać oceny globalnej sprawności intelektu badanego. Badanie takie zmierza do ustalenia, czy chodzi o niedorozwój umysłowy, czy o uszkodzenie w różnych procesach chorobowych dyspozycji do czynności intelektualnych. Chcąc wykluczyć niedorozwój umysłowy sprawdzamy, czy pacjent posiada elementarne wiadomości szkolne i z życia praktycznego oraz właściwy mu jest świat pojęć abstrakcyjnych. Pytamy o tabliczkę mnożenia, jakie są stolice państw, jakie zna większe miasta w Polsce, kto sprawuje władzę w kraju, kto to był Kopernik, Kościuszko i inne osobistości. Pacjentom z wyższym wykształceniem zadajemy odpowiednio trudniejsze pytania. Rozumienie pojęć abstrakcyjnych badamy w ten sposób, że prosimy badanego, żeby wyjaśnił nam takie pojęcia jak: honor, szacunek, poświęcenie, godność i temu podobne, lub prosimy o zinterpretowanie przysłów ludowych. Jak należy rozumieć przysłowie "niedaleko pada jabłko od jabłoni", czy inne podobne. Możemy również zapytać, jakie wspólne cechy mają: koń, krowa, owca: wiersz, obraz, rzeźba. W badaniu osób, u których oczekujemy obniżenia sprawności intelektualnej w wyniku choroby, sprawdzamy pamięć świeżą, polecając np. powtarzanie podanych szeregów cyfr, odejmowanie np. od 1.00 po 13, możemy pokazać na stole pewną liczbę różnych przedmiotów, nakryć je i następnie polecić je wymienić. Sprawdzanie pozostałych dyspozycji do czynności intelektualnych dokonuje zwykle psycholog, posługując się specjalnymi testami. Tak przeprowadzone badanie pozwala nam tylko ogólnikowo zorientować się w poziomie i sprawności intelektualnej. Ocena całościowa przeprowadzonego badania. We współczesnych klinikach i szpitalach psychiatrycznych najczęściej pierwszorazowe badanie stanu psychicznego chorego przeprowadzane jest w grupie - zespole osób, w skład którego wchodzi lekarz psycholog, pielęgniarka i terapeuta, czasem osoby dokształcające się w psychiatrii lub studenci medycyny. Zachodzą jednak sytuacje, kiedy badanie musi odbywać się w atmosferze intymności, kiedy w czasie rozmowy diagnostycznej pacjent przebywa tylko z lekarzem. W obu przypadkach dane uzyskane przez badających są notowane w historii choroby. Historia choroby jest dokumentem lekarskim i korzystać z niej mogą tylko osoby do tego uprawnione, nie powinna być nigdy udostępniana osobom lub instytucjom niepowołanym, zgodnie z tajemnicą lekarską.

implanty warszawa szkoła rodzenia lublin olej rzepakowy stomatolog Szczecin