Badanie procesów spostrzegania sprowadza się do wykrycia istnienia u badanego iluzji fizjologicznych, patologicznych, omamów wzrokowych, słuchowych, dotykowych, czucia ustrojowego, smakowych, węchowych, wreszcie doznań spaczonej, najwyższej syntezy zmysłowej w postaci objawów psychosenso-rycznych. Od kultury badającego i jego osobistego doświadczenia klinicznego zależy w dużym stopniu, jak szybko dotrze do ujawnienia tych nieprawidłowości w psychice chorego. Doświadczenie kliniczne poucza, że najlepiej ujawniać istnienie tych objawów pytając o dolegliwości somatyczne w zakresie odpowiednich zmysłów. I tak - - chcąc wykryć istnienie iluzji patologicznych lub omamów wzrokowych - pytamy, czy pacjent dobrze widzi, czy ostrość wzroku nie uległa osłabieniu, czy nie pojawiły się jakieś zakłócenia w spostrzeganiu i na czym one polegają. Można dodatkowo zapytać, czy nie spostrzega czegoś dla siebie zaskakującego, czy wreszcie jego widzenie różni się od doznań wzrokowych w tych samych sytuacjach innych osób. Jeżeli badany odpowie twierdząco na nasze pytania, a jego stan świadomości pozwala na podanie szczegółów, to staramy się ustalić treść dostrzeganych iluzji, czy omamów: czy są to przedmioty, czy postacie, czy poruszają się, czy znikają, czy ukazują się przed zaśnięciem lub po obudzeniu, czy budzą lęk lub niepokój wtedy, kiedy zjawią się w polu widzenia. Podobnie postępujemy w badaniu omamów słuchowych. Pytamy, czy chory dobrze słyszy, czy nie pojawiły się jakieś zakłócenia w słyszeniu i na czym polegają, czy przeszkadzają choremu w rozmowie i skupianiu uwagi. Prosimy o podanie nam, czy są to głosy jednej osoby, czy rozmowy o chorym, czy grożą lub ostrzegają, czy wreszcie nakazują wykonywanie określonych czynności.

Jeśli uprawiasz sport napewno zainteresują Cię odżywki i suplementy diety życzenia wielkanocne soczewki kontaktowe aqua slim